เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141
ครั้งนี้ พวกเขาอยู่ในพื้นที่เศษเสี้ยวความทรงจำนานยิ่งขึ้น
แม้ว่าจะไม่น่าอึดอัดเหมือนครั้งก่อน แต่พวกเขาก็ยังคงรู้สึกปรับตัวได้ยากอยู่ดี
ตราบใดที่เหออวิ๋นคิดถึงภาพอู่หลิงที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ห่อหุ้มกาย เขาก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัว และเนื้อตัววางตัวไม่ถูก
อู่หลิงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไรนัก
ทว่าพวกเขากลับไม่มีหนทางใดที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้ได้เลย
หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน วิญญาณของทั้งสองคนก็กลับคืนสู่ร่างเนื้อของตน
ครั้งนี้ อู่หลิงสมปรารถนา สามารถหลอมรวมเศษเสี้ยววิญญาณไปได้ไม่น้อยอีกครั้ง
เพียงแต่เหออวิ๋นพบว่า หลังจากที่อู่หลิงหลอมรวมเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านี้แล้ว อารมณ์ของนางดูเหมือนจะไม่ค่อยสู้ดีนัก
"เป็นอะไรไป หรือว่าไปหลอมรวมเข้ากับเศษเสี้ยวความทรงจำที่เจ็บปวดและเศร้าโศกเข้าให้แล้ว"