กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140
ย้อนนึกถึงศึกที่ตำบลจินซาน
เหออวิ๋นใช้พลังของตนเพียงลำพัง อาศัยเพียงการเหวี่ยงง้าวศึกต้าฮวงตามอำเภอใจ ก็สามารถซัดศัตรูหลายคนให้ปลิวราวกับใบไม้ถูกลมฤดูใบไม้ร่วงพัด
เงาร่างเหล่านั้นวาดโค้งกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหลกระแทกพื้นอย่างแรง ฝุ่นคราบฟุ้งกระจาย เมื่อศัตรูเห็นดังนั้นต่างก็เกิดความหวาดกลัวในใจ และพากันเลือกหลบหนี ไม่กล้าพุ่งเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าอีก
ในสนามรบ ผู้ใดที่กล้าใช้ว้าวเป็นอาวุธและสามารถรีดเร้นอานุภาพของมันออกมาได้ถึงขีดสุด ล้วนแต่เป็นนักรบผู้กล้าหาญไร้ความเกรงกลัวและมีฝีมือเหนือชั้นทั้งสิ้น
ทว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้เช่นอู่หลิง เหออวิ๋นกลับไม่มีความมั่นใจนักว่าจะชนะ
กระนั้น สำหรับเขาแล้วนี่อาจไม่ใช่เรื่องแย่