เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31
"ในเมื่อพูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็จะไม่ปิดบังและขอสารภาพตามตรง"
"ข้าเป็นชาว【อำเภอติงซาน】 มีชาติกำเนิดมาจากตระกูลใหญ่ผู้มีชื่อเสียงเป็นที่ยำเกรงในตัวเมือง"
น้ำเสียงของอู่เยว่ทุ้มต่ำและหนักอึ้ง ราวกับกำลังหวนนึกถึงความขมขื่นและความไร้หนทางในอดีต
"ทว่าโลกีย์วิสัยแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน เพียงเพราะท่านพ่อและท่านแม่บังเอิญไปล่วงเกินนายอำเภอผู้มีอำนาจล้นฟ้าคนนั้นเข้า ตระกูลของเราจึงกลายเป็นดั่งเทียนไขยามต้องลม รอมร่อจะดับแหล่ไม่ดับแหล่"
"เหล่าบริวารลูกน้องของนายอำเภอเปรียบประดุจสุนัขป่าเสือดาว ทุก ๆ สามวันห้าวันก็พากันมาบีบคันและปล้นสะดมกิจการของตระกูลเรา"
"ทำให้จวนที่เคยรุ่งเรืองของพวกเรา ค่อย ๆ เงียบเหงาลง ความรุ่งโรจน์ในอดีตมลายหายสิ้น"
"เผชิญหน้ากับความยากลำบากเช่นนี้ ท่านพ่อและท่านแม่หาได้เลือกที่จะก้มหัวยอมจำนนไม่"