เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30
เมื่อมาถึงหน้าบ้านไม้เก่าแก่หลังนั้น เหออวิ๋นก็ยกมือขึ้นเบา ๆ ใช้ข้อนิ้วเคาะประตูไม้ที่มีร่องรอยผุพัง เสียงเคาะดังใสเป็นจังหวะ
ราวกับสายลมอ่อนในป่าพัดผ่านยอดไม้ แฝงไว้ด้วยความสุภาพและความคาดหวังอยู่หลายส่วน
ไม่นานนัก บานประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก ชายผู้หนึ่งซึ่งมีรูปร่างสูงสง่าและเปี่ยมด้วยความองอาจปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทุกคน
ดวงตาทั้งสองของเขาราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน เปล่งประกายคมกริบ ทว่าก็ยังแฝงความอ่อนโยนเอาไว้
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ผ่านโลกมามาก ทั้งยังมีฝีมือไม่ธรรมดา
ทว่าเมื่อสายตาของเขากวาดผ่านเหออวิ๋น ก่อนจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เหอหลงซึ่งยืนอยู่ข้างกายอีกฝ่าย แววตาก็เผยความประหลาดใจและการพินิจพิเคราะห์ออกมาโดยไม่รู้ตัว
อู่จินกัง ผู้คุ้มกันผู้มีวิชาความสามารถล้ำเลิศผู้นี้ สามารถสัมผัสได้อย่างเฉียบคมถึงพลังอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ภายในร่างของเหอหลง
เหอหลงมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ กล้ามเนื้อได้สัดส่วน ดูแข็งแกร่งแต่ไม่เกินพอดี