กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 แพรคลุมฟ้าปั่นป่วนงดงามจนเจ้าเสียดายใช้ หรือวางไว้เป็นเครื่องประดับเท่านั้นหรือ?
ตู้รั่วไม่เข้าใจ และไม่ปรารถนาจะเข้าใจ
นางยื่นมือไปลูบหัวจิ้งจอก ขนฟูฟ่อง นุ่มนิ่ม สัมผัสชวนเพลินยิ่งนัก
“พอเถิด อย่าร้องครวญครางอีกเลย ตอนข้ารับการทุบตี เจ้ากลับวิ่งหนีไป บัดนี้ยังกลับมาแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ข้าดูที่ความฟูฟ่องของเจ้าก็ไม่ถือโทษ แต่หากครั้งหน้าหนีอีก ข้าจะโยนเจ้าออกไปเสีย”
หูจิ้งจอกขยับ ก้มศีรษะซบลงในฝ่ามือของนาง หางม้วนพันข้อมือ ราวกับกำลังยอมรับผิด ทั้งราวกับกำลังออดอ้อน
เช่นนี้เอง ตู้รั่วจึงผ่านวันแล้ววันเล่าในห้วงวันแห่งการถูกทุบตี