กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 กลางคืนต้องทำงานก็ว่าไป กลางวันยังต้องทำงานอีกหรือ?
“เจ้าก็หยุดอยู่เพียงเท่านี้แหละ”
เสียงของมหาจักรพรรดิเฟิงตูทุ้มต่ำ ราวเสียงสะท้อนที่เล็ดลอดขึ้นมาจากเบื้องลึกใต้พิภพ
“สิ่งที่ผู้อื่นมอบให้เจ้านั้นท้ายที่สุดก็เป็นเพียงพลังภายนอก ต่อให้หลอมรวมได้ดีเพียงใดก็มิใช่ของเจ้าเอง”
เว้นเสียแต่ตู้รั่ว
นางใช้บุญกุศลยกระดับขึ้นไปโดยตรง ตามทฤษฎีแล้วไร้ขีดจำกัด
“เจ้าอาจใช้มันไปให้ถึงระดับนั้นได้ แต่ก็ไปได้เพียงระดับนั้นเท่านั้น จะแยกมันออกหรือไม่ เจ้าตัดสินใจเอง”
เย่เฟิงเข้าใจแล้ว
มิใช่ปัญหาว่า “ทำได้หรือไม่” หากเป็นปัญหาว่า “จะทำหรือไม่”