กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 แม้เป็นสุกรตัวหนึ่ง ผ่านไปหนึ่งพันปี ก็คงบรรลุเป็นเซียนไปแล้ว
เย่หลานอวิ้นได้สติกลับมา รีบเอี้ยวตัวหันหน้าไปทางจิ้งอี ยอบกายคารวะเล็กน้อย
นางไม่รู้ตบะที่แท้จริงของจิ้งอี ทว่าสามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันลึกล้ำสุดหยั่งถึง ราวกับยืนมองลงไปที่ปากบ่อน้ำโบราณ มืดมิดสนิท มองไม่เห็นก้นบ่อ
ต่อตัวตนเช่นนี้ นางมิกล้าเสียมารยาท
“รบกวนผู้อาวุโสแล้ว” น้ำเสียงของเย่หลานอวิ้นแผ่วเบายิ่ง แฝงไว้ด้วยความระมัดระวังและรู้จักเสงี่ยมเจียมตน
จิ้งอีแย้มยิ้มบาง ๆ หมุนกายก้าวเดินไปข้างหน้าตามเส้นทางหยกขาว
เย่หลานอวิ้นติดตามอยู่เบื้องหลังนาง ล้าหลังอยู่ครึ่งก้าว มิกล้าเดินเคียงไหล่ และมิกล้าห่างไกลเกินไป
จิ้งอีเดินไม่เร็วนัก ฝีเท้ามั่นคงยิ่ง ราวกับมีเวลาเหลือเฟือ มิได้รีบร้อนอันใด