กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 406 ใครหน้าหนา
แม้สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ดีดังเดิม แต่ก็ยังไม่ถึงกับตาบอด ช่วงนี้สองพ่อลูกพบหน้ากันที่โถงฉือเอินทั้งเช้าเย็น แม้คำพูดคำจาจะดูเคารพนอบน้อม ทว่ากลับไร้ความสนิทสนมฉันพ่อลูกอย่างแต่ก่อน มีเพียงความเย็นชาและห่างเหิน
นางถามไป๋จื่อแล้ว ถามอนุซูแล้ว แต่พวกนางต่างไม่รู้ว่าแท้จริงเกิดเรื่องใดขึ้น เฮ้อ ช่างน่ากลุ้มใจ เหตุใดถึงอยู่กันดี ๆ ไม่ได้เล่า?
ลู่โหย่วเหรินอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด หากเรื่องนั้นดำเนินไปอย่างราบรื่น ก็ไม่จำเป็นต้องให้มารดากังวล ไม่ว่าอย่างไร เสี่ยวหนิงก็เคารพกตัญญูต่อท่านย่าจริง ๆ ทั้งจวนต่างรู้ดี หากให้มารดารู้ว่าเสี่ยวหนิงเห็นแก่ตัวถึงเพียงนี้ ไม่ใส่ใจตระกูลลู่ มารดาคงเสียใจมากเป็นแน่