กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 374 มาเยี่ยมหยั่งเชิง
ทั้งสองวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในระเบียงทางเดิน ลู่เสี่ยวหนิงมองกระโปรงกับรองเท้าของตนที่เปียกราวกับเพิ่งช้อนขึ้นมาจากน้ำ แล้วมองหวงฝู่เส้าเย่ที่เปียกโชกไปทั้งตัวราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำเช่นกัน หยดน้ำยังไหลจากเส้นผมของเขา นางพลันใจอ่อนลงเล็กน้อย พึมพำว่า “บ่าวในจวนองค์หญิงใหญ่ช่างไร้ไหวพริบเสียจริง เห็นองค์รัชทายาทพระราชนัดดาตากฝนอยู่ ยังไม่รู้จักเอาร่มมาให้”
หวงฝู่เส้าเย่คล้อยตาม “นั่นสิ เดี๋ยวข้าจะไปฟ้องพระปิตุจฉา”
บ่าวในจวนองค์หญิงใหญ่ผู้น่าสงสารรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างยิ่ง พวกเขาคิดจะเอาร่มไปให้ แต่ถูกผู้ติดตามขององค์ชายพระราชนัดดาขวางไว้เสียก่อน