กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 373 ข้าผิดไปแล้ว
“ข้าผิดไปแล้ว ผิดจริง ๆ เป็นข้าที่เลอะเลือน เจ้าใจเย็นลงก่อน เมื่อครู่ไม่ได้กระแทกตรงไหนจริง ๆ ใช่หรือไม่?” หวงฝู่เส้าเย่กล่าวทบทวนความผิดอย่างจริงใจ
“เจ้าเลอะเลือนหรือ? ข้าว่าเจ้าป่วยมากกว่า” โทสะที่ลู่เสี่ยวหนิงกลั้นไว้มาหลายวัน จะมลายไปเพียงเพราะคำขอโทษประโยคเดียวได้อย่างไร?
“ใช่ ข้าป่วย ยังดีที่เจ้าเป็นหมอ รักษาข้าได้” หวงฝู่เส้าเย่ยิ้มประจบ ทำท่าระมัดระวังเอาใจนาง
“หมอเทวดาก็รักษาคนสมองพิการไม่ได้หรอก” ลู่เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างขุ่นเคือง
“คนเป็นหมอล้วนมีเมตตาที่สุด เจ้าเห็นแก่ความรักความเอ็นดูคนสมองพิการสักหน่อยเถิด” หวงฝู่เส้าเย่ยิ้มกล่าว