กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 ข้ามีความอดทน
ไป๋จ้านถังไขกุญแจห้องปรุงยาไปพลาง พึมพำไปพลางว่า “ก็วางท่าจริง ๆ ไม่รู้จักเหตุผลเอาเสียเลย”
ลู่เสี่ยวหนิงหูไวได้ยินเข้า “เสี่ยวไป๋ เจ้าพูดอะไรน่ะ? ข้าฟังไม่ชัด พูดอีกครั้งสิ”
ไป๋จ้านถังยักไหล่ ทำหน้าขึงขังกล่าวว่า “ข้าบอกว่าเจ้าเป็นคนอ่อนโยนและมีเหตุผลที่สุด”
ลู่เสี่ยวหนิงส่งเสียงฮึ “นับว่าเจ้ายังรู้ความ”
หวงฝู่เส้าเย่มีรอยยิ้มจาง ๆ ระหว่างคิ้วและดวงตา เขาลูบศีรษะลู่เสี่ยวหนิงอย่างเอ็นดู ราวกับกำลังบอกว่าเจ้าไม่ต้องโมโหหรอก ขอเพียงข้าเห็นว่าเจ้าดีก็พอ