กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292 เถ้าแก่ใหญ่เป็นผู้ตัดสิน
หวงฝู่เส้าเย่จากไปแล้ว เรื่องที่ต้องจัดการก็เสร็จสิ้น ลู่เสี่ยวหนิงที่ฝืนกลั้นลมหายใจไว้พลันผ่อนคลาย จนร่างกายรับไม่ไหว ล้มฟุบลงบนเตียงทันที บาดแผลปวดแสบร้อน อวัยวะภายในทั้งห้าราวกับถูกบิดปั่นรวมกัน
ซีอู้กับตู้รั่วเข้ามาแล้วเห็นคุณหนูนอนขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเหลืองราวกระดาษทอง หน้าผากชุ่มเหงื่อ ตู้รั่วตกใจจนร้องไห้ “คุณหนูเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ คุณหนูอย่าทำให้บ่าวหญิงตกใจเลยเจ้าค่ะ คุณหนูพูดอะไรสักคำเถิดเจ้าค่ะ…”
เดิมทีลู่เสี่ยวหนิงก็เจ็บมากอยู่แล้ว คราวนี้แม้แต่ศีรษะก็เริ่มปวดขึ้นมา
สาวใช้โง่เอ๊ย นางก็ไม่ได้กำลังจะตายเสียหน่อย จะร้องไห้ทำไม?