กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291 ข้าไม่ค่อยวางใจ
เมื่อลู่เสี่ยวหนิงออกมา หวงฝู่เส้าเย่ก็เดินเข้าไปหา
“เส้าเย่ ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า” ลู่เสี่ยวหนิงเอ่ยขึ้นก่อน
“ไปคุยกันในห้องเถิด ข้ายังอยู่ได้อีกสองเค่อ จากนั้นต้องเข้าวังสักเที่ยว” หวงฝู่เส้าเย่กล่าว
“ได้” ลู่เสี่ยวหนิงเดินตามเขาไปยังห้องพัก
พอเข้าห้อง หวงฝู่เส้าเย่ก็ชี้ไปที่เตียง “เจ้านอนคุยเถิด จะได้ประหยัดแรง”
ลู่เสี่ยวหนิงหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก นางจะบอบบางถึงเพียงนั้นได้อย่างไร นางเป็นคนที่ขึ้นเขาลงหุบเก็บสมุนไพรได้ทั่วสารทิศ ชอบวิ่งวุ่นไปทั่ว อยู่ไม่สุขเสียด้วย มิใช่คุณหนูบอบบางที่เอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง ไม่ออกจากประตูใหญ่หรือประตูเรือน ลมพัดก็แทบล้ม