กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 นี่แหละชะตาชีวิต
ขณะที่ลู่เสี่ยวหนิงกับหวงฝู่เส้าเย่เดินทางไปยังเรือนไร่แถบชานเมือง ภายในโถงฉือเอินของตระกูลลู่ ลู่ฟางฮวากับลู่ฟางอ่ายกำลังฟังคำอบรมอยู่
ลู่โหย่วเหรินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “เห็นแก่ที่ระยะนี้พวกเจ้าประพฤติตัวพอใช้ได้ อีกทั้งเสี่ยวหนิงยังช่วยขอผ่อนผันให้พวกเจ้า (ลู่เสี่ยวหนิงรู้สึกว่าตนถูกปรักปรำยิ่งนัก เห็นชัดอยู่ว่าเป็นบิดาใจอ่อนเองแล้วมาถามความเห็นนาง นางย่อมต้องวางตัวเป็นคนใจกว้างรู้จักให้อภัย สุดท้ายกลับกลายเป็นว่านางเป็นผู้ขอผ่อนผันเสียอย่างนั้น) ข้าจะยกเลิกคำสั่งกักบริเวณให้ก่อน หวังว่าพวกเจ้าจะได้ทบทวนตนเองและสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ต่อแต่นี้จงอยู่ในโอวาท อย่าเอาอย่างท่านแม่ของพวกเจ้า อย่าลืมว่าพวกเจ้าแซ่ลู่ มิใช่แซ่โหลว”