กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183 ข้าเพียงขอให้เขาช่วย
เอ่อ... ขายหน้าหรือ? ลู่เสี่ยวหนิงพลันนึกถึงคราวก่อนที่ตนเมาสุรา แล้วดึงดันรั้งเขามาดื่มสุราในพิธีประสานจอกให้ได้ ทั้งยังบังคับจุมพิตเขาอีกด้วย... เช่นนี้นับว่าขายหน้าหรือไม่? เรียกว่าขายหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีเลยต่างหาก
เขาคงมิได้หมายถึงนางกระมัง? ความคิดนี้ทำให้หัวใจของลู่เสี่ยวหนิงพลันเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง ราวกับก้าวเท้าผิดจังหวะร่ายรำ รู้สึกขัดเขินไปเสียทุกอย่าง
นางเหลือบมองเขาอย่างร้อนตัวเล็กน้อย เห็นเขากำลังเขี่ยเล่นกับพู่ที่ห้อยอยู่ใต้ม่านหน้าต่างด้วยสีหน้าสงบนิ่ง