กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 ฟ้องร้อง
ฮองเฮาตั้งใจฉวยโอกาสลงจากหลังเสือ รีบส่งตัวลู่เสี่ยวหนิงตัวกาลกิณีผู้นี้ออกไปเสีย เดิมทีนางคิดจะสั่งสอนอีกสองประโยคแล้วไล่ไปให้พ้น ทว่ากลับได้ยินลู่เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างมีเหตุผลว่า “ไม่ได้ ชีวิตเป็นเรื่องเล็ก ชื่อเสียงความบริสุทธิ์เป็นเรื่องใหญ่ ฮองเฮาตรัสว่าหม่อมฉันยั่วยวนองค์ชายพระราชนัดดา ข้อหานี้หม่อมฉันแบกรับไม่ไหว”
ลู่เสี่ยวหนิงกล่าวพลางกำปิ่นแน่นขึ้น ลำคอเชิดตรงยิ่งกว่าเดิม
พระสนมเสียนอยากยกมือกุมขมับจริง ๆ ลู่เสี่ยวหนิงนี่โง่หรือไร ถึงได้คิดเอาเรื่องกับฮองเฮาแล้วจะได้ประโยชน์หรือ?
แต่ฮองเฮาก็เกินไปจริง ๆ ไม่มีหลักฐานสักอย่าง จะพูดเรื่องเช่นนี้ส่งเดชได้อย่างไร? ชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของสตรีนั้นหนักยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก