กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132 เกะกะเวลาใครไม่ได้
ลู่เสี่ยวหนิงไปบ้านหลินรั่วอวี่ก่อน หลินรั่วอวี่อาการดีขึ้นมากแล้ว เมื่อเห็นลู่เสี่ยวหนิงมาเยือนด้วยตนเองเพื่อขอขมา กลับรู้สึกกระดากใจ นางจับมือลู่เสี่ยวหนิงพลางกล่าวว่า “ข้าบอกแล้วว่าไม่เป็นไร เจ้ายังอุตส่าห์มาเที่ยวนี้อีก ทั้งยังนำของขวัญมาอีก เอากลับไปเถิด ข้าไม่รับหรอก”
ลู่เสี่ยวหนิงแสร้งบึ้งยิ้ม “ไม่รับไม่ได้หรอก ข้ามาตามคำสั่ง”
หลินรั่วอวี่ถามด้วยความห่วงใย “ทางบ้านเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ซือเหยาบอกว่าเป็นแม่เลี้ยงของเจ้า...”
ลู่เสี่ยวหนิงถอนใจอย่างจนปัญญา “ซือเหยาพูดถูกจริง ๆ อย่างไรเสียข้าก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของนาง เรื่องของข้านางจึงไม่ใส่ใจ”