กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99 ช่วยชีวิตคน
สะใภ้ผู้นั้นถูกลู่เสี่ยวหนิงตำหนิเสียยกใหญ่ จึงเล่าอาการป่วยทั้งน้ำตา
“ก่อนหน้านี้ท่านแม่ข้าบอกว่าเจ็บหน้าอก แต่พักหนึ่งก็หายเจ็บแล้ว วันนี้ยามเช้าท่านแม่ไปซักผ้า อาจเป็นเพราะย่อตัวอยู่นาน พอลุกขึ้นก็เวียนหัวล้มลง ทั้งตัวชุ่มเหงื่อ ยังสั่นสะท้านไม่หยุด พอหามมาถึงที่นี่ก็ไร้ลมหายใจแล้ว…”
ลู่เสี่ยวหนิงประเมินอาการอยู่ในใจ นี่คือภาวะช็อกจากอาการเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง ชีพจรแผ่วเบาจนแทบคลำไม่พบ หมอทั่วไปย่อมคลำไม่พบและคิดว่าหญิงชราสิ้นใจแล้ว มีเพียงนางที่ประสาทสัมผัสไวเหนือคนทั่วไปมากจึงยังจับการเต้นแผ่วเบาริบหรี่ได้