กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 เหล็กกล้าร้อยหลอมยังพ่ายแก่ความอ่อนโยน
ครั้นเห็นหญิงงามยืนเดียวดายท่ามกลางสายลม ร่างบางไร้ผู้เคียงข้าง ดูหม่นหมองอ้างว้าง หวงฝู่เส้าเชาก็อดเกิดใจทะนุถนอมสาวงามขึ้นมาอย่างยิ่งมิได้
“ฟางฮวา” หวงฝู่เส้าเชาก้าวเข้าไปหา แล้วเอ่ยเรียกเสียงเบา
ลู่ฟางฮวาค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาคู่งามดุจวารีสารทแฝงแววขุ่นเคืองบาง ๆ จับจ้องเขา
แววตาน้อย ๆ ที่ชวนให้คนปวดใจเช่นนี้ทำให้หวงฝู่เส้าเชารู้สึกผิดและสงสารขึ้นมาเป็นระลอก เขารีบอธิบายว่า “เมื่อวันก่อนข้าก็คิดจะไปนัดพบเจ้าแล้ว แต่เสด็จพ่อกักตัวข้าไว้จนปลีกตัวไม่ได้ วันนี้เสด็จพ่อก็มา ข้าจึงแอบหนีออกมา…”