เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89 ร่วมมือแสดงละครสักฉาก
เมื่อเห็นใบหน้าของนางแดงระเรื่อ ทั้งตื่นตระหนกทั้งเขินอาย แววขบขันยามสมใจวูบผ่านดวงตาหวงฝู่เส้าเย่ ก่อนเขาจะนั่งลงอย่างเอ้อระเหยอีกครั้ง
ลู่เสี่ยวหนิงรู้สึกขุ่นเคืองใจยิ่งนัก นางช่างไม่ได้เรื่องเสียจริง ทั้งที่ตนเป็นฝ่ายมีเหตุผลแท้ ๆ กลับพ่ายแพ้ยับเยินอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ยเช่นนี้ ขี้ขลาด ช่างขี้ขลาดเสียจนถึงที่สุด
“ตู้รั่วไปเอาเสื้อผ้ามาตั้งนานแล้ว เหตุใดยังไม่กลับมาเสียที” ลู่เสี่ยวหนิงเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตน
“ไม่เป็นไร เปิ่นหวางไม่รีบร้อน” หวงฝู่เส้าเย่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เจ้าไม่รีบร้อน แต่คุณหนูผู้นี้รีบร้อนนะ ไม่รู้หรือว่าคุยกันต่อไปก็มีแต่จะอึดอัด ยิ่งวันนี้มีแขกอยู่ในคฤหาสน์มากมาย หากผู้ใดรู้ว่าองค์รัชทายาทพระราชนัดดาอยู่ในห้องนางยามนี้ เรื่องคงสนุกใหญ่แล้ว ลู่เสี่ยวหนิงคิดอย่างขุ่นเคือง