เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 เจ้าพักอยู่ที่ใด
งานเลี้ยงที่ครึกครื้นเพียงใด ย่อมมีเวลาสิ้นสุดลง
เดิมทีองค์หญิงใหญ่ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายอยู่แล้ว จึงฝืนต่อไม่ไหวและออกจากงานไปพักก่อน
วันนี้อวิ๋นหนีอารมณ์ไม่ดีนัก พองานเลี้ยงจบก็จากไปทันที ชุยเยี่ยนเยี่ยนกับคนอื่น ๆ รีบตามออกไปเช่นกัน ส่วนชิงเหอนั้นไม่ต้องพูดถึง ตลอดงานนางนั่งไม่ติดที่ แทบอยากหายตัวไปให้พ้นสายตาหวงฝู่เส้าเย่เสียแต่เนิ่น ๆ
เพียงชั่วครู่ คนก็จากไปกว่าครึ่ง
ลู่เสี่ยวหนิงกล่าวลาเสิ่นซินหรุ่ยกับคนอื่น ๆ เสิ่นซินหรุ่ยยิ้มละไมเอ่ยว่า “วันหลังมาบ้านข้าสิ จะได้ขอคำชี้แนะเรื่องบทกวีจากเสี่ยวหนิงด้วย”
ลู่เสี่ยวหนิงยิ้มขื่น “พวกเจ้าปล่อยข้าไปเถิด วันนี้ข้าฝืนจนบาดเจ็บภายในกว่าจะเค้นบทกวีออกมาได้บทหนึ่ง แรงบันดาลใจนั้นมาแล้วก็ผ่านไปในพริบตา ยากจะคาดเดา”