กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 ลอกเลียน
ทั่วทั้งงานเลี้ยงพลันมีเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง หวงฝู่เส้าเย่ที่กำลังถือจอกสุรามือสั่น สุราหกออกมา เขาเองก็รู้สึกว่าบทกวีนี้ยอดเยี่ยมยิ่ง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นผลงานของลู่เสี่ยวหนิง
เฉินเยี่ยนอวี่ก็ตะลึงงัน นี่คือผลงานชั้นเลิศที่ลู่เสี่ยวหนิงครุ่นคิดอย่างหนักจนได้มาหรือ? ช่าง...ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ นางไม่เพียงมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ แม้แต่ความสามารถด้านบทกวีก็ยังลึกซึ้งถึงเพียงนี้
เฉินซือเหยาและคนอื่น ๆ ยิ่งตาค้างอ้าปากหวอ จ้องมองลู่เสี่ยวหนิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ลู่เสี่ยวหนิงยิ้มเจื่อน ๆ กระอักกระอ่วนเป็นอย่างยิ่ง
จ้าวอิ๋นเฉิงยกมือปิดหน้าอย่างเศร้าสร้อย เหตุใดต้องเป็นยัยเด็กแสบผู้นี้แต่งด้วยเล่า เขารู้สึกว่าแผนล้างแค้นของตนลอยห่างออกไปแล้ว