กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 กรณีนี้ไม่มีครั้งหน้า
การกระทำของลู่เฉิงซื่อทำลายบรรยากาศอันกลมเกลียวที่มีอยู่ลงอย่างกะทันหัน
ลู่โหย่วเหรินขมวดคิ้ว สีหน้าขรึมลงแล้วตวาดว่า “เฉิงซื่อ อย่าเสียมารยาท”
ลู่เฉิงซื่อเอาแต่ใจว่า “ข้าแค่ไม่ชอบ นางเป็นคนเลว ข้าไม่เอาของที่นางให้ ข้าไม่เห็นว่ามีค่า”
ลู่โหย่วเหรินโมโหว่า “เจ้ายังมีกฎเกณฑ์อยู่หรือไม่? คำเช่นนี้เป็นสิ่งที่เจ้าพูดได้หรือ? ใครบอกเจ้าว่าพี่หญิงใหญ่เป็นคนเลว? หา?”
ลู่เฉิงซื่อเชิดคาง เอียงศีรษะ จ้องลู่เสี่ยวหนิงด้วยแววตาเคียดแค้น อกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ “นางด่าท่านแม่ข้าว่าเป็นอนุภรรยานอกเรือน หน้าด้าน นางด่าท่านแม่ข้า นางก็เป็นคนเลว”
ลู่เสี่ยวหนิงหัวเราะเย็นชา “พี่สามเป็นคนบอกเจ้าใช่หรือไม่? แล้วพี่สามบอกหรือไม่ว่านางพูดอะไรบ้าง?”