กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้าเพียงตะโกนลั่นอยู่แนวหน้าครั้งเดียว นายพลไม่กี่คนที่ไช่เม่าและจางอวิ่นส่งมาก็แทบจะขวัญหายกันแล้ว!”
นึกถึงประสบการณ์การตีเมืองครั้งนี้ จางเฟยรู้สึกราวกับฝันไป
ยามที่ฐานกำลังมีไพร่พลเพียงไม่กี่พันคน สงครามครั้งใดที่คิดจะชนะ มิใช่ต้องอาศัยนายพลไม่กี่คนอย่างพวกเขาที่ชุ่มเลือดทั้งตัว ต่อหนึ่งต้านร้อย จึงมีความหวังหรือ
แต่บัดนี้ พวกเขาเพียงตะโกนลั่นอยู่ข้างหน้าไม่กี่ครั้ง ก็ไม่จำเป็นต้องสำแดงอานุภาพเข่นฆ่าเลยด้วยซ้ำ
ทหารกว่าหนึ่งแสนนายที่อยู่ข้างหลังก็ส่งเสียง “โฮก ๆ” กันเองแล้วพุ่งเข้าใส่
หากจางเฟยไม่พุ่งเร็วสักหน่อย เขายังแทบจะไม่ได้ศีรษะศัตรูมาสักหัว
กวนอวี่ได้ฟังก็อดถอนใจกล่าว