เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จงเหยาได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า
“วิชาคัดอักษรนั้น ต้องศึกษาลึกซึ้งรอบคอบในกฎโครงสร้างและการประกอบตัวอักษร จึงจะเปิดทางสร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้”
“เวลาข้าพิจารณาคน ก็ใช้เหตุผลเช่นนี้เช่นกัน”
“อุบายที่คนทั่วไปใช้ ย่อมหาแนวคิดอันเป็นนิสัยได้เสมอ แม้แผนจะประณีตเพียงใด ก็ยังพบนิสัยใต้สำนึกของผู้วางแผนได้”
“แต่…ในตัวมังกรซุ่มผู้นั้น ข้ากลับมองไม่เห็นร่องรอยที่คุ้นเคยแม้แต่น้อย!”
“ราวกับว่าปัญญาของมังกรซุ่มล้วนได้รับมาจากสวรรค์ทั้งสิ้น ไม่มีแม้เศษเสี้ยววิชาที่คนรุ่นก่อนทิ้งไว้”
“ทุกครั้งที่ลงมือ ย่อมตรงจุดสำคัญ! ทว่าในตัวเองกลับไม่ได้ใช้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย”
“ช่างเป็นสัญชาตญาณที่เฉียบคมถึงเพียงนี้…”
“ขออภัยที่ข้าพูดตรง ๆ เขาราวกับยืนอยู่บนเมฆมองลงมายังผืนแผ่นดิน…แทบจะจับร่องรอยที่มาไม่ได้แม้แต่น้อย…”
“คนเช่นนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว”