เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่ซินเหย่ ในจวนเจ้าเมือง
เล่าปี่เดินวนไปมาไม่หยุดอยู่ในลานบ้าน
บางคราวก็นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงเนิ่นนาน ขมวดคิ้วเผยสีหน้าครุ่นคิดลึก
บางคราวก็เคาะที่เท้าแขนไม้ติด ๆ กัน กัดฟันกรอด ราวกับกำลังขัดใจกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
โดยรวมแล้วเด่นชัดอยู่อย่างเดียว คือ นั่งก็ไม่เป็น นอนก็ไม่เป็น
หากกล่าวถึงก่อนเข้าไปในจวนกุนซือ ตอนแรกที่ได้ยินว่าเฉาเชาจะระดมไพร่พลที่รบได้นับล้านนายลงใต้ เล่าปี่อยู่ในสภาพราวกับนกที่ตกใจธนูโดยสิ้นเชิง
แต่เล่าปี่หลังเข้าไปในจวนกุนซือแล้ว ไม่มีความหวาดกลัวต่อกองทัพหมาป่าของเฉาเชาอีก แต่ในใจกลับเพิ่มความร้อนรนขึ้นหลายส่วน
“จิ่งเซิงเอ๋ย… จิ่งเซิง…”
“เจ้ากับข้าล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ฮั่น… อีกทั้งยังรับข้าเข้าจิงโจวในยามที่ข้าลำบากที่สุด”
“ข้าไม่อยากให้เจ้าตายอย่างไม่แจ่มแจ้งเลยจริง ๆ…”