เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กุนซือ กุนซือ!”
“เรื่องใหญ่... เรื่องใหญ่ไม่ดีแล้ว!”
จูกัดจื้อซึ่งเดิมทีกำลังหลับตาพักอยู่ในเรือนเล็กของจวนกุนซือ ก็ถูกเสียงราวกับดาวกาลีของเล่าปี่ปลุกให้ตื่นในทันที
เมื่อวานจูกัดจื้อศึกษาภูมิประเทศรอบซินเหย่ทั้งคืน ในที่สุดก็หาเส้นทางหนีชั้นเยี่ยมได้หนึ่งเส้น
ก่อนหน้านี้เขาชดเชยการนอนได้ดี ๆ พอถูกเสียงใจหายใจคว่ำของเล่าปี่ปลุกให้ตื่นกะทันหัน ความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นมาทันที
“ตกใจอะไร? เจ้าตกใจอะไร!”
“ทุกสิ่งมีข้าอยู่ อย่าตกใจ เจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์ฮั่น ต้องหนักแน่นสักหน่อย”
จูกัดจื้อขมวดคิ้ว สะบัดพัดขนนกในมือแรง ๆ เพื่อไล่ความง่วงบนใบหน้า
จ้าวอวิ๋นที่คอยคุ้มกันจูกัดจื้ออย่างซื่อตรงอยู่ข้าง ๆ ก็มองเล่าปี่ด้วยสายตาประหลาดใจเช่นกัน
จ้าวอวิ๋นติดตามเล่าปี่ร่วมก่อการมาหลายปี แต่ไม่เคยเห็นนายท่านของตนมีท่าทีตื่นตระหนกเสียสติเช่นนี้เลย