ตอนที่ 308

ตอนที่ 308

เช้าตรู่วันถัดมา จ้าวอวิ๋นจิ่นตื่นขึ้นมา ในห้องนอนเหลือเธอเพียงคนเดียว

เธอยกมือขึ้น เห็นว่าบนหลังมือยังติดแผ่นปิดจุดให้น้ำเกลือที่ทิ้งไว้เมื่อวาน ค่อย ๆ ลดแขนลง ร่างกายผ่อนคลายขึ้นมาก เพียงแต่ศีรษะยังคงมึนงงหนักอึ้ง เธอทดลองเปิดปากพูด

“สั—สวัสดี”

เสียงยังคงแหบพร่า ทว่าไม่เหมือนเมื่อวาน ที่ทุกคำที่พูดออกมาราวกับมีใบมีดกรีดลำคอ

“ปัง ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูส่งมา เสียงแม่บ้านนอกประตู ดังขึ้น “คุณหนูจ้าว ฉันเข้าไปนะ?”

จ้าวอวิ๋นจิ่นตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคำหนึ่ง “ได้”