กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 254
พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ จ้าวอวิ๋นจิ่นถึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วเดินตรงไปหาเจิ้งคุนสยง
ถ่าเวยหันไปมองฮั่วเฉียงแล้วพูดกลั้วหัวเราะ “เรื่องแค่นี้ต้องเก็บมาใส่ใจด้วย?”
ที่จริงเขาไม่ได้เก็บแผลนี้มาใส่ใจเลยสักนิด เจ้าหน้าบากเองก็ออมมือให้เห็น ๆ ตอนขึ้นเครื่องพี่สงก็มองออกว่าแผลมีปัญหาก็จริง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาตลอด
ถ่าเวยคิดทบทวนไปมา ก็นึกได้ว่าตัวเองทำไม่เหมาะสมจริง ๆ ทุกคนต่างเตือนให้เขาเฝ้าคุณหนูจ้าวให้ดี แต่เขากลับยังทำตัวเรื่อยเปื่อยแบบนั้น เหมือนเวลาที่ปกติเขาไปออกกำลังกาย ถ้าเกิดจ้าวอวิ๋นจิ่นฉวยโอกาสหนีไปตอนนั้นพอดี นั่นถึงเรียกว่าซวยของจริง