ตอนที่ 215

ตอนที่ 215

มือคู่เล็กของจ้าวอวิ๋นจิ่นดันแผงอกของเจิ้งคุนสยง เบือนหน้าหนีด้วยลมหายใจปั่นป่วน เอ่ยปากอึกอัก “ฉะ...ฉันต้องกินยาแล้ว”

พอเจิ้งคุนสยงได้ยินคำว่า “กินยา” ต่อให้ยังไม่อารมณ์เพลิดเพลินเต็มที่ เขาก็ยังยอมคลายมือที่เกาะกุมเอวเธอเอาไว้

จ้าวอวิ๋นจิ่นไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่า ยานี้จะมาได้ประวบเหมาะทันเวลาขนาดนี้

แม่บ้านตรงปากทางบันไดยืนค้างอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าอักอ่วน ยามเธอมองปราดเดียวก็เห็นใบหน้าขรึมลงของผู้เป็นนาย รวมถึงเรือนร่างช่วงกางเกงที่นูนชัดเป็นพิเศษ ได้แต่แค้นตัวเองที่ดันมาผิดเวลา