กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 214
มือของพาซ่งสั่นระริกขณะยื่นไปกุมปืนที่เย็นเยียบจนบาดมือ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสตัวปืน เขาพลันไม่อาจสะกดกั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป น้ำมูกน้ำตาไหลทะลักออกมาพร้อมกัน เขาหยัดหยัดทนนานมาตั้งหลายปี ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนโดยไม่เคยเกรงกลัว แต่พอถึงเวลาที่ต้องตายจริง ๆ กลับเกิดความปอดแหกขึ้นมา
พาซ่งจ่อยกปากปืนสีดำมืดจ่อเข้าปากตัวเอง เงยหน้ามองเจิ้งคุนสยง “คุนสยง ฉันรู้ว่านายเป็นคนยังไง เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันจะรับไว้คนเดียว”
พูดจบเขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาลง แล้วอ้าปากออก ฮั่วเฉียงที่อยู่ด้านหลังรีบเขยิบหลบไปข้าง ๆ เพราะกลัวกระสุนจะทะลุออกจากท้ายทอยแล้วกระเด็นมาโดนตัว