ตอนที่ 147

ตอนที่ 147

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถพูลแมน ความแดงระเรื่อบนพวงแก้มของจ้าวอวิ๋นจิ่นค่อย ๆ ถดถอยซาลง เจิ้งคุนสยงถอดแว่นกันแดดออก แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “เมื่อกี้เป็นอะไรไป”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่วิธีการพูดของคุณมันค่อนข้างตรงเกินไปสำหรับฉันน่ะ”

เจิ้งคุนสยงหัวเราะออกมาเบา ๆ ที่แท้ก็เพราะเรื่องที่พูดว่าเด็กคนนั้นไม่เหมาะที่จะมีชีวิตอยู่ต่อเมื่อกี้นี้เอง

“เธอ บอกว่าเด็กเปราะบางเกินไป สะกิดนิดสะกิดหน่อยก็ไม่ได้ นั่นมันไม่เหมาะกับการมีชีวิตอยู่จริง ๆ ถ้าเป็นในยุคบรรพกาลอันไกลโพ้น เด็กที่ไม่เหมาะกับการมีชีวิตอยู่แบบนี้ พ่อแม่คงบีบคอให้ตายแล้วขว้างทิ้งไปไกล ๆ ตั้งนานแล้ว จะได้ไม่ดึงดูดสัตว์ป่ามา”