ตอนที่ 145

ตอนที่ 145

พอเจิ้งคุนสยงพูดถึงเรื่องตัดลิ้น จ้าวอวิ๋นจิ่นก็ขยับลิ้นเล็ก ๆ สีชมพูระหงของตัวเองโดยไม่รู้ตัว พลางพึมพำเสียงเบา “รู้แล้ว”

สามคำนี้พูดออกมาอย่างขลาดกลัว ทั้งยังมีกระแสแห่งความไม่พอใจแฝงอยู่ด้วย

ฮั่วเฉียงเดินเข้ามา แล้วร้องเรียกเจิ้งคุนสยงว่า “พี่สง ออกเดินทางได้แล้วครับ”

เจิ้งคุนสยงลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ จูงมือเล็ก ๆ ของหญิงสาวแล้วเดินออกไปด้านนอก จ้าวอวิ๋นจิ่นก้มมองรองเท้าแตะขนฟูที่เท้าของตัวเอง รู้สึกว่าแมตช์กับเสื้อผ้าบนร่างแล้วก็ไม่ได้มีอะไรไม่เหมาะสม จึงไม่เปลี่ยนรองเท้ามันเสียเลย

จ้าวอวิ๋นจิ่นนูนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถพูลแมน พอรถเริ่มออกตัว ทัศนียภาพนอกหน้าต่างก็เริ่มถอยหลังไป

“วันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” จ้าวอวิ๋นจิ่นเอ่ยปากถาม

“ตาแก่ตายแล้ว” เจิ้งคุนสยงพูดเรียบ ๆ