กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 117
จ้าวอวิ๋นจิ่นนั่งรถตู้ธุรกิจอัลพาร์ดมาถึงร้านอาหาร Paii Bangkok ในกรุงเทพฯ ดวงตาที่คลายความง่วงงุนของเธอเหลียวมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ ก่อนจะเดินตามหลังชายหนุ่มเข้าไปในบริเวณสวน สองเท้าเหยียบลงบนเส้นทางสายสลัว สองข้างทางโอบล้อมด้วยแมกไม้เขียวขจี แสงไฟโทนอบอุ่นสาดส่องลงบนกำแพงภายนอกสีเหลืองครีม
พนักงานบริการยืนอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นพวกเขาก็ยิ้มยกแขนขึ้นช่วยนำทาง
จ้าวอวิ๋นจิ่นสังเกตเห็นว่าข้างกายพนักงานบริการยังมีชายสวมสูทยืนอยู่อีกคน สูทตัวนั้นดูมีราคาแพงมาก——
พนักงานบริการส่วนใหญ่น่าจะไม่ทุ่มเงินก้อนใหญ่ลงทุนกับตัวเองแบบนี้
“คุณเจิ้ง ท่านมาแล้วหรือครับ ยังคงเป็นที่เดิมใช่ไหมครับ” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น
“อืม”