ตอนที่ 87

ตอนที่ 87

จ้าวอวิ๋นจิ่นไม่ได้พูดอะไรอีก เจิ้งคุนสยงมองเธอ รู้สึกว่าแม้ใบหน้าเธอจะเล็ก แต่กลับมีความรู้สึกอวบอิ่มอยู่บ้าง โดยเฉพาะขนตาหนาดกนั่น เหมือนกับต่อมาอย่างไรอย่างนั้น แสงยามค่ำคืนตกกระทบบนร่างเธอ ในท่าทางอันเย็นชา กลับยังแฝงความน่ารักอยู่หลายส่วน

เพียงแค่เพ่งมองสองปราดนี้ ความปรารถนาในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะพุ่งพรวดขึ้นมา

“ดีขึ้นหรือยัง” เสียงของชายหนุ่มแฝงความแหบพร่าอยู่หลายส่วน

จ้าวอวิ๋นจิ่นได้ยินสามคำนี้ ความง่วงก็ถูกทำให้ตกใจหายไปในพริบตา เธออึกอักพูดว่า “ยัง...ยังไม่หาย ยังเจ็บมาก ทรมานเป็นพิเศษ”