กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 เสน่ห์ล้นเก็บไม่อยู่
เมื่อฉีหลิงขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นสนิมเหล็กปนคาวเลือดอ่อน ๆ ก็โชยมา เจ้าซอมบี้น้อยตัวนี้ แม้รูปลักษณ์จะเปลี่ยนไป แต่ธาตุแท้ในเลือดเนื้อและกระดูกกลับไม่มีวันแปรเปลี่ยน เสิ่นมู่จ้องมองเขาตรง ๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
ยิ่งสองใบหน้าใกล้กันมากเท่าไร การกระทำของฉีหลิงกลับยิ่งเชื่องช้าลง ปลายหูแดงก่ำจนแทบจะหยดเลือด ในที่สุด ริมฝีปากบางสีอ่อนของฉีหลิงก็ทาบลง แตะลงบนหน้าผากของเสิ่นมู่
จุมพิตเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ ก่อนจะรีบถอนตัวออกทันที สุดท้ายก็ยังขี้ขลาดอยู่ดี เสิ่นมู่หลุดหัวเราะออกมา ฉวยจังหวะที่ฉีหลิงยังไม่ทันยืดตัวตรง ก็ยื่นมือไปด้านหลังศีรษะของเขา กดลง