กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 ซอมบี้น้อยของฉัน
การยั่วยุของเสิ่นมู่ยิ่งทำให้เขาโกรธจนไฟลุก ให้คนสายพลังจิตอย่างเขามาประจันหน้ากันตรง ๆ ยังจะหน้าด้านอีกหรือ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายวางค่ายคายทางไว้แล้ว ให้ซ่งเหวินรุ่ยยอมศิโรราบไปตรง ๆ เขากลับพูดไม่ออก
อัดอั้นอยู่นาน สุดท้ายก็หลุดออกมาเพียงประโยคเดียว “หยาบช้า! คนป่าเถื่อน!”
เสิ่นมู่เอามือเท้าสะเอว ไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย ยังเชิดคางอย่างภาคภูมิ “ถูกต้อง ฉันหยาบช้าเอง ตอนนี้ ฉันคนป่าเถื่อนคนนี้ขอท้าทายคุณ ถ้าไม่ขี้ขลาด ก็ลงมาสู้ตัวต่อตัว คนเรามีปากไว้กินข้าว ไม่ใช่ไว้ใช้แค่ยิงวาทศิลป์!”
ซ่งเหวินรุ่ยโกรธจนทั้งตัวสั่นเทา