กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 ความกลุ้มใจของเสิ่นมู่
เสิ่นมู่ลุกพรวดแบบปลาคาร์ป พลิกตัวขึ้นจากเตียง
“มือ เท้า ครบ ถ้วน ขยับได้! ดีมาก ฉันยังไม่ตาย!”
เสิ่นมู่ถอนหายใจยาว แล้วทรุดตัวลงนอนกลับไปบนเตียงดังป้าด แล้วก็ถูกแผ่นเตียงแข็งโป๊กจนเจ็บ
“โอ๊ย! ใครเปลี่ยนเตียงฉันไป! เอ๊ะ ไม่ใช่ ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน! ให้ตายสิ ที่นี่ที่ไหนกัน?”
เสิ่นมู่ลุกพรวดพลิกตัวลงจากเตียงอีกครั้ง ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ด้วยความตกใจ ห้องแคบเล็ก สิ่งที่เห็นคือสีขาวแสบตา ผนังขาว เพดานขาว พื้นขาว มีเพียงตรงกลางห้องที่วางเตียงผู้ป่วยอยู่หนึ่งเตียง ซึ่งก็คือเตียงที่เสิ่นมู่เพิ่งนอนอยู่เมื่อครู่