กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 เรากลับบ้านแล้ว
จ้าวฮ่าวหรานรู้ตัวว่าตนเสียมารยาทและผลีผลาม จึงปล่อยมือทันทีแล้วเอามือไพล่หลัง “ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ถ้าคุณรู้จักเสิ่นมู่ หรือเคยเห็นเธอ ช่วยบอกผมได้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน”
ลู่ซินเหวินก็วิ่งตามมาถึง น้ำตาคลอ มองไปที่คุณห้า ต้องกัดริมฝีปากไว้ถึงจะไม่ให้น้ำตาไหล
เธอสูดจมูกแรง ๆ “พี่สาวเสิ่นมู่ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม เธอถูกคนของตระกูลฉีจับตัวไปหรือเปล่า”
ยังไม่เห็นคน ยังไม่เห็นศพ ก็ยังพอมีความหวังได้บ้าง ลู่ซินเหวินไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเสิ่นมู่ที่แข็งแกร่งขนาดนั้นจะต้องพบเรื่องร้าย สายตาคุณห้ามองลู่ซินเหวินอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย