กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 หน้าตาคือความยุติธรรม
การเคลื่อนไหวของหลิงไม่เร็วเลยด้วยซ้ำ แถมเพราะแผลไฟไหม้สาหัสของเขา ท่าทางจึงแข็งทื่อ เสิ่นมู่เดิมทีสัญชาตญาณอยากหลบ แต่ก็ฝืนหยุดตัวเองไว้ได้ ตัวเธอเองลงมือไม่ลง ปล่อยให้หลิงกัดเองเสียยังดีกว่า ทน ๆ ไปก็พอ...
ทนบ้าอะไรล่ะ!
“เจ็บ เจ็บ เจ็บ เธอปล่อยปากได้แล้ว!” เสิ่นมู่ร้องโหยหวน
หลิงปล่อยปาก แขนของเสิ่นมู่ก็หายไปทั้งเนื้อก้อนโต เห็นถึงกระดูกแล้ว
เสิ่นมู่เจ็บจนตัวสั่นไปทั้งตัว ในใจด่าไม่หยุด “ให้กัดก็กัดเอา ๆ ไม่เกรงใจกันเลยนะ!”