เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 อย่าอินเกินไป
ในดินแดนทะเลอันเงียบสงบซึ่งอยู่ห่างจากระดับเลเวียธานไปหลายสิบกิโลเมตร เรือดำน้ำขั้นสามสีขาวเงินปลอดลำหนึ่งกำลังลอยลำนิ่งอยู่ตรงชายขอบป่าสาหร่าย
บนเปลือกนอกของเรือดำน้ำไม่มีตราสัญลักษณ์ของพันธมิตรเซียนใด ๆ มีเพียงลวดลายสีทองคล้ำเรียบง่ายสายหนึ่งทอดยาวตั้งแต่หัวเรือจรดท้ายเรือ... นี่คือเรือธงของหอการค้าใต้ทะเล นามว่า “เรือเทียนเชิ่ง”
ภายในห้องบัญชาการของเรือเทียนเชิ่ง เซี่ยชิงหลานปิดแผงการสื่อสาร นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแท่นควบคุมเบา ๆ สองที
รอยยิ้มตามมารยาทในดวงตาสีอำพันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือสายตาพินิจพิเคราะห์อันล้ำลึกที่แฝงแววขบขันอยู่หลายเสี้ยว
“ยังคงไม่ติดกับ” นางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่แท้จริง... ไม่ใช่รอยยิ้มตามหน้าที่ที่ใช้รับมือลูกค้า แต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อได้พบกับคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจ