เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 89 ไม่อาจส่งมอบให้ได้
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า หลังจากเขาสั่งสอนจ้าวเถียนเหม่ยเสร็จ ถึงได้หันหลังเดินกลับไปยังห้องนอนของตนเอง
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ แผ่วไกลออกไปตามทางเดิน ทิ้งให้จ้าวเถียนเหม่ยยืนพิงผนังอยู่เพียงลำพัง สองขาอ่อนระทวยเล็กน้อย หัวใจยังคงเต้นกระหน่ำรัวอยู่ในทรวงอก
นางค่อย ๆ ยกหัตถ์ขึ้นลูบพวงแก้มอันร้อนผ่าวของตนเอง จากนั้นก็กัดริมฝีปากล่างพลางแย้มยิ้ม... ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าเหมือนยามปกติ แต่เป็นรอยยิ้มที่เจือความลนลานและความหวานล้ำ ราวกับถูกจู่โจมเข้าที่มุมอันอ่อนไหวส่วนลึกในจิตใจ
“เถ้าแก่เนี้ยคนนี้นี่...” นางเอ่ยพึมพำแผ่วเบา น้ำเสียงแฝงความแง่งอนออดอ้อนโดยที่แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว
ซูไห่กลับมาถึงห้องนอน เขาตั้งนาฬิกาปลุกไว้หกชั่วโมงบนผนังห้องโดยสาร จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง และเกือบจะในเสี้ยววินาทีที่ศีรษะสัมผัสหมอน เขาก็ผล็อยหลับลึกไปทันที