เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 เถ้าแก่เนี้ย ถึงแล้ว
ในห้องคลังสินค้า ซูไห่หยิบตอร์ปิโดมาตรฐานสองลูกลงมาจากชั้นวางกระสุน แล้ววางลงบนโต๊ะทำงาน
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ท่องคำว่า “หลอมรวม” ในใจหนึ่งครั้ง
หน้าต่างการหลอมรวมกึ่งโปร่งใสเด้งขึ้นมาในขอบเขตสายตา มีกรอบสี่เหลี่ยมสองช่องลอยขนานกันอยู่เหนือโต๊ะทำงาน
การออกแบบหน้าต่างนั้นเรียบง่ายจนเกือบจะซอมซ่อ ไม่มีลวดลายตกแต่งฉูดฉาดใด ๆ มีเพียงช่องวางสิ่งของสองช่องและปุ่มยืนยันหนึ่งปุ่มเท่านั้น
ซูไห่ใส่ตอร์ปิโดสองลูกลงในกรอบสี่เหลี่ยมทั้งสองช่องตามลำดับ จากนั้นจึงกด “หลอมรวม”
แสงสีม่วงอันอ่อนละมุนสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือ เข้าห่อหุ้มตอร์ปิโดทั้งสองลูกเอาไว้
ตัวกระสุนสลายตัวกลายเป็นจุดแสงละเอียดนับไม่ถ้วนท่ามกลางลำแสง... เขาสามารถ “มองเห็น” ได้อย่างชัดเจนว่าชิ้นส่วนแต่ละชิ้น โครงสร้างแต่ละชั้น และรอยเชื่อมแต่ละจุดภายในตอร์ปิโดถูกแยกส่วนออกเป็นรูปแบบสสารพื้นฐานที่สุด
จากนั้นจุดแสงเหล่านี้ก็เริ่มรวมตัว บีบอัด และจัดระเบียบโครงสร้างใหม่อีกครั้ง