ตอนที่ 124 บรูซ

ตอนที่ 124 บรูซ

มิติเวลาในสติการรับรู้ของบรูซบิดเบี้ยวไปหมด จนไม่หลงเหลือความรู้สึกเรื่องเวลาอีกต่อไป

ไม่มีเสียง ไม่มีแสง มีเพียงความรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แผ่นหลังก็กระแทกเข้ากับพื้นแข็งๆ อย่างจัง

บรูซลืมตาขึ้น รอบข้างมีแต่ต้นไม้ที่ไม่คุ้นตา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไอดินและกลิ่นพืชพรรณ

เงียบมาก

เงียบจนเกินไป

“นิก!”

บรูซยันตัวลุกขึ้น แล้วตะโกนเข้าไปในป่าลึก

มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองที่ก้องไปมาท่ามกลางแนวไม้