เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 201 สุนัขขาขาดที่คลานเข้ามา น้ำตาแห่งความสำนึกผิดของศิษย์พี่ใหญ่
ในมวลอากาศเหนือขุนเขาหลักชิงอวิ๋น อวลไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียมเข้มข้น
ท่ามกลางเวหา จุดประกายแสงสีทองที่แปรสภาพหลังมหาค่ายกลสังหารมารแหลกสลาย ยังคงร่วงหล่นลงมาอย่างเชื่องช้า
กองทัพมารหนึ่งแสนนายรวมตัวกันเป็นคลื่นทะมึนลอยนิ่งอยู่ใต้ชั้นเมฆ เสียงเสียดสีของเกราะหนักอันเย็นเยียบมลายหายไป ทวนยาวชี้เฉียงลงสู่ผืนดิน
ลานหยกขาวทั้งมวลจมดิ่งสู่ความเงียบสงัดดั่งป่าช้า
บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยเหล่าผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะที่เพิ่งถูกผลสะท้อนกลับของค่ายกลจนกระอักโลหิต บางคนกุมซี่โครงที่หักสะบั้น สูดไอเย็นเข้าปอดเฮือกใหญ่ระลอกแล้วระลอกเล่า แม้กระทั่งเสียงครวญครางก็ยังกัดฟันข่มไว้แน่น
ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้ามองร่างในชุดดำที่นั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์กระดูกมังกรมารแม้แต่แวบเดียว
“กริ๊ก——”