เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 ไว้ชีวิตสุนัขของเจ้า ละครฉากใหญ่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ปลายกระบี่อันคมกริบกดต่ำลงไปครึ่งชุ่น
คราบโคลนหยาบกร้านบนผิวหนังถูกกรีดเปิดออกอย่างง่ายดาย หยดโลหิตบาง ๆ ชั้นหนึ่งซึมทะลักออกมาตามคมกระบี่สีดำสนิท
หยดโลหิตรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดก็ไม่อาจแบกรับน้ำหนักได้ไหว จึงหยดร่วงลงไปตามความโค้งของโลหะอันเย็นเยียบ
“แหมะ”
สีแดงคล้ำหยดหนึ่งตกลงบนคอเสื้ออันสกปรกของเซียวเฉิน พลันแผ่กระจายเป็นบุปผาโลหิตที่บาดตาในพริบตา
เซียวเฉินนอนอยู่กลางน้ำโคลน ตาเหลือกค้าง
ลูกกระเดือกของเขากลอกขึ้นลงตามสัญชาตญาณ หลอดลมส่งเสียง “ฟ่อ ๆ” แผ่วเบา
นี่คือสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่หลงเหลืออยู่เป็นสิ่งสุดท้ายของร่างเนื้อนี้ยามเผชิญหน้ากับความตาย
ขอเพียงข้อมือของเสิ่นจิงฉือกดต่ำลงไปอีกเพียงหนึ่งเสี้ยว