เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 98 เอาตัวสะกดห้วงอเวจี! บ้านของข้าเสิ่นจิงฉือผู้ใดก็เอาไปไม่ได้!
ความมืดมิด ความมืดมิดอันบริสุทธิ์เสียจนลบล้างสรรพสีสันทั้งปวง
เสิ่นจิงฉือพุ่งกระแทกเข้าไปในปากยักษ์ห้วงอเวจีที่กำลังหมุนวนแห่งนั้น ซากปรักหักพังของหมอตูภายนอก เสียงคำรามแหบพร่าของคลั่งสงคราม เสียงหวีดหวิวของวายุคลั่งที่ม้วนพัดเม็ดทรายและก้อนหิน ในพริบตาที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตนั้น ล้วนถูกตัดขาดไปจนสิ้น รอบทิศตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าแสบแก้วหู
ความรู้สึกไร้น้ำหนักโอบล้อมทั่วทั้งร่าง
นางประหนึ่งหินก้อนหนึ่งที่ถูกโยนลงสู่หลุมไร้ก้น ดิ่งร่วงหล่นลงไปอย่างไร้จุดหมาย
ความเงียบสงัดคงอยู่ได้เพียงครึ่งลมหายใจเท่านั้น
เสียงหวีดแหลมระเบิดออกในส่วนลึกของแก้วหู นั่นมิใช่เสียงลม หากแต่เป็นเสียงกึกก้องที่เกิดจากกฎเกณฑ์เสียดสีกันหลังจากกำแพงกั้นมิติถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง
อากาศรอบทิศทางเหนียวข้นราวกับมีตัวตน จากนั้น อากาศอันเหนียวข้นเหล่านี้จึงกลายสภาพเป็นคมมีดที่มองไม่เห็นนับร้อยล้านเล่ม
ชายเสื้อสีแดงโบกสะบัดกลางวายุคลั่ง
“แควก——”