เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 หลุมดำกลืนกิน! เวลานับถอยหลังสุดท้ายแห่งการอยู่รอดของหมอตู
ชายเสื้อสีแดงแปรเปลี่ยนเป็นผงธุลีท่ามกลางสายลมคลั่ง
เสิ่นจิงฉือลอยคว้างอยู่กลางเวหา
ความรู้สึกไร้น้ำหนักประดุจมือยักษ์ไร้รูปดึงรั้งข้อเท้านางไว้และกระชากลงสู่เบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง
เสียงลมข้างหูเปลี่ยนระดับเสียงไปแล้ว แหลมคมจนแทบจะทิ่มแทงแก้วหูให้ฉีกขาด
นางก้มศีรษะลง
ใต้ฝ่าเท้า วังวนสีดำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 200 จั้งกำลังหมุนวนอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งปากยักษ์ห้วงอเวจีขนาดมหึมา
ริมขอบเมืองชั้นใน หอวั่งเยว่หินออบซิเดียนสูงร้อยจั้ง ตัวหอส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดชวนแสบฟัน ศิลาครามตรงฐานอันหนาแน่นพลิกเปิดขึ้นมาทีละก้อน ๆ
“ตู้ม!” หอวั่งเยว่หักสะบั้นลงตรงกลาง
ยอดหอมหึมาถูกดูดขึ้นไปกลางอากาศ ยังมิทันได้เข้าใกล้ใจกลางหลุมดำ ก็ถูกกระแสธารมิติปั่นป่วนอันบ้าคลั่งรอบนอกเฉือนจนแหลกละเอียดทั้งเป็น