เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ฟ้าถล่มแล้วหรือ? เช่นนั้นให้ข้าค้ำยันไว้เอง!
เสียงสายลมข้างหูแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหวีดแหลมเสียดแก้วหู
เสิ่นจิงฉือเงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามแผ่นพื้นหินออบซิเดียนที่พังทลาย กรงเล็บกระดูกสีขาวซีดอันน่าสะพรึงกลัวนั้นแทบจะบดบังพื้นที่ครึ่งบนของสายตาทั้งหมด
บนข้อนิ้วกระดูกสีขาวซีดมีเศษเนื้อโลหิตสีแดงคล้ำแห้งกรังเกาะติดอยู่ ส่งกลิ่นเน่าเหม็นชวนคลื่นเหียนอาเจียน
กระดูกนิ้วแต่ละท่อนหนาใหญ่ราวกับภูเขาที่กลับหัว ควบแน่นด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์แห่งมิติที่พร้อมบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง กดทับลงมาตรง ๆ
อากาศถูกพละกำลังนี้บีบอัดจนส่งเสียงระเบิดดังเปรี๊ยะ ๆ
เสิ่นจิงฉือนิ่งอยู่กับที่ ชายอาภรณ์สีแดงถูกสายลมคลั่งดึงกระชากจนเหยียดตรง พื้นใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริแตกออกทีละชุ่น
นางใช้มือซ้ายลูบผ่านเอว ยันต์หยกสีเงินก้อนหนึ่งที่สลักอักขระค่ายกลซับซ้อนพลันปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
ยันต์ทะลวงเขตแดน