เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 หมาจนตรอก! เอาคนตนเองเป็นเครื่องสังเวย?
ธารโลหิตข้นคลั่กไหลหยดลงมาตามร่องกระบี่
เสิ่นจิงฉือยืนอยู่ตรงขอบหลุมลึก พื้นรองเท้าเหยียบกะโหลกศีรษะเปรอะมันสมองชิ้นหนึ่งจนแตกละเอียด เสียงแตกหักแสบแก้วหูดังสะท้อนก้องไปทั่วลานกว้างอันเวิ้งว้าง
ก้นหลุม เสื้อคลุมยาวสีทองหม่นอันหรูหราของเย่อู๋เสียแปรสภาพกลายเป็นเศษผ้าขาดรุ่ยไปแล้ว
บนหัวไหล่โล่งเตียนทั้งสองข้าง เศษกระดูกสีขาวสยองทิ่มแทงทะลุเนื้อหนังโผล่ออกมาด้านนอก ธารโลหิตปนเปื้อนโคลนตมเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าชราแห้งกรอบของเขา
เขาประดุจหนอนตัวยาวใกล้ตาย กำลังกระตุกชักอย่างรุนแรงอยู่ในแอ่งเลือด
ในลำคอส่งเสียงหอบหายใจราวกับกล่องลมรั่ว ยามหายใจเข้าออกแต่ละครั้ง ล้วนสำรอกฟองโลหิตคำโตออกมา
เสิ่นจิงฉือก้าวเดินลงไปตามผนังหลุม
รองเท้าบู๊ตทหารเหยียบย่ำลงบนธารโลหิตเหนียวข้น ส่งเสียง “แหมะ” ที่ชวนให้เข็ดฟัน